İÜ İktisat Fakültesi Maliye Bölümü’nün değerli hocalarından Prof. Dr. Şerafettin Aksoy’u anıyoruz bu ay.

Sevgili hocamız, özellikle Vergi Hukuku, Türk Vergi Sistemi ve Kamu Bütçesi alanlarında eserler vermiştir. Emekliliğinin ardından İstanbul Üniversitesi bünyesindeki çeşitli lisansüstü ve doktora programlarında akademik katkılarını sürdürmeye devam etmiştir.

Bu yıl mart ayında vefat eden sevgili hocamızı saygıyla anıyor, paylaşımımıza yazıları ve fotoğrafları ile destek olan Prof. Dr. Figen Altuğ, Prof. Dr. Binhan Elif Yılmaz, Prof. Dr. İzzeddin Önder, Prof. Dr. Ufuk Bakkal’a çok teşekkür ediyoruz.

İÜ İKTİSAT FAKÜLTESİ MEZUNLARI CEMİYETİ

Sevgili Prof. Dr. Şerafettin Aksoy

İstanbul Üniversitesi İktisat Fakültesi Maliye ve Mali Kanunlar kürsüsüne 1975 yılında atandığımda Doç. Dr. Şerafettin Aksoy da aynı kürsüdeydi. Kalıplı yapısı, ciddiyeti, nazik konuşması ve şık giyimi ile dikkat çeker; zamanla ince nükteleri ile şaşırtırdı. Asistan olarak zaten yapmam gereken işlere, teşekkür eder ve yıllar sonra bile takdir ettiğini genç arkadaşlardan duyardım.

Eşi Perihan Hanım ve kızı Sevgi’den söz ederken gözlerinin içi gülerdi. Zamanla iki torunu da baş tacı oldular; başarıları ile gurur duyardı. Emekli olduktan sonra telefon konuşmalarımızın çoğu karşılıklı olarak torunlarımızı anlatmak olmuştu.

Sevgili Prof. Dr. Şerafettin Aksoy’a rahmetler diliyorum.

Prof. Dr. Figen Altuğ

PROF. DR. ŞERAFETTİN AKSOY HOCAMIZIN ARDINDAN

Maliye camiasında derin izler bırakan Prof. Dr. Şerafettin Aksoy Hocamızı, bir çınarı uğurlamak gerçekten büyük bir hüzün.

Fakülte sıralarında Şerafettin Hocamın derslerini büyük ilgi ve merakla dinlerdim. Daha sonra bölüm başkanı olduğu dönemde asistanlığa başladım. Uzun yıllar Hocamız ile aynı bölümde çalışma fırsatı buldum.

Şerafettin Hocamızı, bilimsel birikimi, yayınları, babacanlığı ve adaletiyle tanıdım. Hem o bilge duruşunu hem de gençlere karşı koruyucu, yol gösterici ve şefkatli tavrına her zaman şahit oldum.

Hocamız, her zaman adaletten yanaydı, liyakate, hakkaniyete çok önem verirdi. Asistanlar arasında işleri bölüştürürken bile hiç kimsenin hakkının bir diğerine geçmesine izin vermezdi. Onun bu adil duruşu, bizlere sadece bir iş disiplini değil, akademik hayatımız boyunca rehber edineceğimiz bir ahlak pusulası kazandırdı.

Odasının kapısı bizlere her zaman açıktı. Sadece akademik çalışmalarımızı değil, hayatı, insanı ve geleceği konuştuğumuz o samimi sohbetler, her birimiz için en kıymetli derslerden biriydi.

Etkileyici hitabeti, vergi alanındaki dikkat çeken yorumları, doğru tespitleri ve sistemin aksayan yönlerine getirdiği cesur, yapıcı eleştirileriyle camianın en dikkat çeken isimlerindendi.

Emekli olduktan sonra da bilimsel sempozyumlara katılırdı. Sempozyumlarda sunum yapacak genç akademisyenlerin en büyük arzusu, onun oturum başkanlığı yaptığı panellere denk gelebilmekti. Çünkü o, katıldığı her platformda hem kendi kuşağının saygın meslektaşlarına hem de akademiye henüz adım atmış gençlere hem enerjisiyle ilham kaynağı olurdu hem de müşfik tavrıyla cesaret verirdi.

Onun ilhamıyla yönünü bulan herkes gibi, hocamızın sadece bir isim değil, bir ekol olduğunu çok iyi biliyoruz. Fakültemizin koridorlarında bıraktığı iz ve kalbimizdeki yeri, ilk günkü gibi canlı kalacak, O’nun akademik mirasını yaşatmaya devam edeceğiz.

Hocamıza Allah’tan rahmet; ailesine, sevenlerine ve tüm camiaya başsağlığı dilerim. Mekânı cennet olsun, saygıyla ve özlemle…

Prof. Dr. Binhan Elif Yılmaz

ŞERAFETTİN AKSOY

Şerafettin Aksoy Hoca, benden önce kürsüye intisap etmiş bir meslektaşım idi. Yanılmıyorsam, benim kürsüye giriş tarihim olan 1964 Haziran döneminde, kürsüde Şerafettin Hoca, Yenal Öncel, Türkan Öncel ve rahmetli Metin Hoca vardı. Tüm genç hocalar ve tabii ki Şerafettin Hoca büyük bir muhabbet ve şefkatle beni karşılayarak, atanmanın ilk günlerinde yeni bir elemanın üzerine çöken kürsü ağırlığının hafifletilmesinde çok büyük rol oynadılar. Ahirete intikal etmiş Şerafettin ve Metin hocalarıma olduğu kadar, Türkan ve Yenal Hocalara da bu bakımdan minnettarım.

1982 yılında YÖK uygulamasıyla üniversitelerde gerçekleştirilen yapı değişikliğiyle, kürsü sistemi Bölüm ve Anabilim dalı yapısına dönüştürülünce sözünü ettiğim üç hocadan da ayrı düştüm. Yeni sistemde ben Mali İktisat Anabilim Dalı’na geçince, başlangıçta fevkalade vefa göstermiş arkadaşlarla aynı Bölümde olmakla beraber, Anabilim dalı düzeyinde ayrışmış olduk. Ancak, yeni yapılanmada ve sonraları her birimiz yaşamın farklı alanlarına savrulurken, dostluğumuz ve muhabbetimizde bir eksilme olmadı, olamazdı da! Yaşam böyle bir şey; birbirine dostça kenetlenmiş dostlukta, aramızdan önce Metin Hoca, geçen aylarda da Şerafettin Hoca ayrılmış oldu. Fakat yaşam çizgisinde yaşanan kesintiler, doğal olarak, ruhsal ve duyum dünyasında değişmeden devam ediyor!

“Kamu Ekonomisi” ya da eski bilinen adıyla “Maliye” alanında devamlı sürdürülen ve bir türlü çözüme kavuşturulamayan, biraz da geçmişte Neumark ekolünden tevarüs edip, halen de devam eden tartışmanın konusu da “Kamu Ekonomisi” ve “Vergi Hukuk” alanlarının birlikteliğinin bilimsel gelişmeler ışığında artık geçerliliğini yitirmiş olarak, birbirinde ayrılması gereğidir.  Şerafettin Hoca Vergi Hukuku Anabilim Dalı’nda, ya da daha geniş ifadesiyle Mali Hukuk alanında kalınca, Hoca ile alan olarak şeklen ayrışmış olduk. Bu ayrışma, alanlarımız arasında yararlı yardımlaşmaya yol açtığı gibi, tatlı tartışmalara da meydan vermiş oldu. Aramızda sürdürdüğümüz tartışmalarda, Şerafettin Hoca benim iktisat alanındaki boşluklarımı doldururken, “zaman aşımı” gibi bazı kavramlar üzerinde de Hoca ile hoş bilimsel alış-verişler yaşamamıza vesile oldu. Ben Şerafettin Hoca’ya, zamanaşımını hangi yasada kaç ay ya da yıl olduğu yerine, zamanaşımı kavramının gerekçesini anlatmasını söylediğim halde, belki Hoca’nın hukukçu şekilciliği olabilir, bilemedim, eserlerinde daima belirli zaman süresini vermekten geri durmadı.

Şerafettin Hoca, kendi akademik çalışmaları dışında fakülte düzeyinde yapılan sosyal çalışmalara fazla rağbet etmezdi. Örneğin, mezuniyet günleri ya da çeşitli vesilelerle gündeme gelen protesto ya da kutlama günlerine rağbet etmezdi. Benim hatırladığım tek bir Trabzon gezimiz vardı, bölüm olarak birlikte yaptığımız. Şerafettin Hoca bu geziye katılmış idi, fakat nedense bu gezi ile ilgili bir resim bulunamadı. Fakat Trabzon’da yapılan toplantılarda güncel vergi sorunları ile ilgili konuların tartışılmasına büyük katkı koydu.

Şerafettin Hoca’nın hemen hemen hiç aksatmadan katıldığı tek toplantı her yıl ilkbahara doğru yapılan maliye toplantılarıdır. Her yıl farklı üniversite Maliye Bölümü tarafından yapılan bu toplantılarda Şerafettin Hoca muhterem eşi ile katılır ve değerli katkılarını yapardı.   

Bir ara Maliye Bölüm toplantılarına Maliye Kulübü’nden de bir temsilcinin katılmasının hem bizler hem de öğrenciler açısından yararlı olabileceğini düşünerek, bir temsilci almaya karar verdik ve uyguladık. Amacımız hem Bölüm akademik çalışmalarında aleniyet hem de genç arkadaşlarınızın akademik çalışma ve davranış kuralları hakkında fikir sahibi olmalarının sağlanması idi. Fakat, Şerafettin Hoca ve bazı başka arkadaşlarımız da bu projeye fazla rağbet etmemesi sonucunda bir toplantı sonucunda proje iptal edildi. Buna rağmen, Şerafettin Hoca’nın öğrencilerle ve asistan arkadaşlarla daima fevkalade saygılı, dostça ve yol gösterici tavırlarla ilişki içinde davrandığını söylemek durumundayım.      

Şerafettin Hoca, Mali Hukuk alanında hiçbir eksik bırakmayacak kadar eser veren fevkalade çalışkan ve velut bir meslektaşımız idi. Benzer sürelerle iş yapmış olmama rağmen, alanımla ilgili bir eser dahi bırakmamış olmam, Şerafettin Hoca’yı gıpta ile örnek alınacak bir meslektaş, doğal olarak bundan böyle de rahmetle anılacak bir dost olarak görmeme sebep oluşturmuştur.         

Ebediyete intikal etmiş olan Şerafettin Hoca’yı rahmetle anıyorum, makamında huzurla uyumasını diliyorum!

Prof. Dr. İzzeddin Önder

Değerli hocam Prof. Dr. Şerafettin Aksoy’un başkanı olduğu anabilim dalına 1989 yılında asistan olarak kabul edildim. Yaklaşık on yıl kadar birlikte çalıştıktan sonra çalışma alanımı değiştirip farklı bir anabilim dalına geçtim. O’nun hem öğrencisi hem de meslektaşı olarak öne çıkan özelliklerini; akademik hayatındaki titizlik ve ciddiyet, bilgiyi paylaşmaktaki cömertlik, öğrencilerine ve asistanlarına karşı gösterdiği hoşgörü, farklı ideolojilere sahip meslektaşlarıyla tartışmalarında gösterdiği yapıcı tutum ve saygı, bölümümüze olan bağlılığı olarak özetleyebilirim. Bizlerin en iyi şekilde yetişebilmemiz için her ay güncel bir konuyu araştırmamızı ve daha sonra anabilim dalı toplantısında tartışmamızı isterdi. Sunumlarda tespit ettiği hatalarımızı özgüvenimizi zedelemeden yapıcı bir üslupla düzeltirdi.

Şerafettin hocanın yetiştirdiği çok sayıdaki öğrencinin bir bölümü bugün Türkiye’nin farklı üniversitelerinde akademisyen olarak ders vermekte, bir bölümü yargı organlarında çalışmakta, bir bölümü ise kamu ve özel sektörde önemli rollerde görev almaktadır. 

Hocanın vergi teorisi ve mevzuatıyla ile ilgili yazdığı kitaplar ve yaptığı yayınlar hem akademik dünya hem de vergi uygulamaları alanında çalışanlara çok önemli katkılar sağlayarak ışık tutmuştur.

Bilime adanmışlık ömrü, yetiştirdiği kuşaklar ve maliye literatürüne kazandırdığı eserler için kendisini saygı, minnet ve özlemle anıyorum.

Prof. Dr. Ufuk Bakkal

BİZ İKTİSATLILAR: İÇİMİZDEN BİRİ PROF. DR. ŞERAFETTİN AKSOY yazısı ilk önce ifmc üzerinde ortaya çıktı.

49. İktisatçılar Haftası’ndan… yazısı ilk önce ifmc üzerinde ortaya çıktı.

2. Gün | 3. Oturum: İktisadın Beşiğinden Yarının Dünyasına: Kariyer, Deneyim ve Ağlar

Oturum Başkanı: Prof. Dr. İzzeddin Önder

Panelistler: Mustafa Muhtaroğlu, Nida Ömeroğlu, Aysun Sökmen

49. İktisatçılar Haftası | 2. Gün 3. Oturum yazısı ilk önce ifmc üzerinde ortaya çıktı.

49. İktisatçılar Haftası | 2. Gün 2. Oturum yazısı ilk önce ifmc üzerinde ortaya çıktı.

2. Gün | 1. Oturum: 21. Yüzyılda Toplumsal Kırılmalar

Oturum Başkanı: Prof. Dr. Kuvvet Lordoğlu

Panelistler: Prof. Dr. Zahide Ayyıldız Onaran, Doç. Dr. Selin Pelek, Doç. Dr. Melda Yaman

49. İktisatçılar Haftası | 2. Gün 1. Oturum yazısı ilk önce ifmc üzerinde ortaya çıktı.

1. Gün | 2. Oturum: Türkiye Ekonomisi: Fırsatlar, Tehditler ve Stratejik Konumlanma

Oturum Başkanı: Prof. Dr. Nihal Tuncer

Panelistler: Prof. Dr. Dündar Murat Demiröz, Doç. Dr. Özge Öner, Bahadır Özgür

49. İktisatçılar Haftası | 1. Gün 2. Oturum yazısı ilk önce ifmc üzerinde ortaya çıktı.

49. İktisatçılar Haftası | 1. Gün 1. Oturum yazısı ilk önce ifmc üzerinde ortaya çıktı.

Açılış Konuşması: Prof. Dr. İzzeddin Önder

49. İktisatçılar Haftası | Açılış Konuşması yazısı ilk önce ifmc üzerinde ortaya çıktı.

Sevgili İktisatlılar, uzun zamandır devam eden Camiamızın değerlerini andığımız ve genç iktisatlılara tanıttığımız serimizde bugün hep birlikte anacağımız 1965 girişli değerli mezunumuz, Çimen Turan.

Kısa süre önce kaybettiğimiz Çimen Turan’ı, arkadaşları Dr. Ülkü Balban, Elif Türkoğlu, Alpay Biber, Faruk Pekin ve sevgili oğlu Ömer Turan’ın bizlerle paylaştığı yazıları ve fotoğrafları ile yad edeceğiz.

Sevgili mezunumuzu özlemle anıyoruz.

İÜ İKTİSAT FAKÜLTESİ MEZUNLARI CEMİYETİ

Sevgili dostum Çimen’i anlatan bir yazı yazmak hiç aklıma gelmezdi. O’nu kaybettiğimi biliyordum ama varmış gibi yaşıyordum. Gözlerim doluyor.

Çemberlitaş Kız Yurdu’nda tanıştık, benzer görüşlerimiz, kültürümüz, değer yargılarımız vardı.

Ben Cerrahpaşa Tıp fakültesi öğrencisi idim, O da İktisat.

Bilirsiniz, yurtlarda kantinlerde görüşmeler sonunda gruplaşmalar olur. Dalga dalga artan dostluklar vardır. Ben genelde etütte olur, arada çay içmeye indiğimde Çimen’i etrafı düşünen, konuşan, tartışan kişilerle sarılı bulur, ben de katılırdım.

O dönem bugün 68 Kuşağı olarak anılıyor.

Çimen’in yapısında sadelik, hoşgörü, sonsuz sevgi, yüksek irade ve “gözükara“lık vardı. Herkes O’nu böyle severdi.

Kimseyi incitmez, dertlerini dinler, çözüm üretirdi.

Annesinin “kızım yap bi kahvecik de içelim” anlatır, biz de onu anıp aynı şekilde kahve isterdik.

Yurt öğrenci birliği seçimi yapıldı, O açık ara seçildi. Çok sayıda etkinliği organize etti, satranç turnuvası, şiir ve edebiyat günleri, yapıldı; uzman kişiler, şarkıcılar ile çeşitli küçük oyunlar sahnelendi.

Ben mezun olduktan sonra evlendim. Eşim elektrik mühendisi olmuştu ve mecburi hizmet için kurulmakta olan Seydişehir Alüminyum Fabrikası’na onunla birlikte tayin edildim.

O sıralar Kıbrıs Harekâtı (1974) oluyordu, toplantıda idim. “Sizinle görüşmek isteyen bir bey var” dediler dışarı çıktım, Çimen’in eşi çok değerli dostum olacak Eşref Bey ile tanıştım, iş için gelmiş, tanışmak istemiş.

Sonraki yoğun uğraş ve çalışmalar sürdü gitti. Ben ihtisas yaptım Bursa’ya yerleştim. O da İstanbul’a. Eşrefle beraber bir “kamuoyu araştırma şirketi” kurdular, çok başarılı sonuçlar ele ettiler. Televizyonda bir kez birinci seçildiklerini gördüğümde gurur duyduğumu hatırlıyorum.

Çok sık görüştük çok şey paylaştık.

Ödemişli idi, oranın ekmeğine, köftesine, yoluna, suyuna, çevresine hayrandı.

Eşref in kaybından sonra Ödemiş’e taşındı.

Ödemiş’te “Kadın kooperatifi“ kurdu, “Ödemiş patatesi“ ürettirdi ve dikiş nakış yaptırıp pazarladı, onlara destek oldu. Çalışmaları saymakla bitmez.

Ödemiş’e birkaç kere gittim. Son gittiğimde “çok unutkan oldum ama bak seni unutmam“ demişti.

Ben de seni unutmam

Çimencim…

Dr. Ülkü Balban

Sevgili Çimenle dostluğumuz 1972 yılı ekim ayında Maden-İş Sendikası Araştırma Dairesinde başladı.

Gidenlerin ardından yazmak çok zordur benim için. Ama sevgili Çimen’in ardından yazmak ona söyleyemediklerimi söylememin bir aracı.

Canım arkadaşım, sen benim için her zaman çok değerliydin. 19 yaşımın bütün heyecanı ile değerli genel başkanımız Kemal Türkler’den ısrarlı talebim sonucu onun da onayı ile yolumuzun kesişmiş olması büyük şans benim için.

Sevgili Eşref ve senin sevgi, hoşgörü ve paylaşma duygularınızla bana kattıklarınız 30 yıllık sendikal çalışmalarımda rehberim oldu.

Bir gün bile kırılmadan. Hep o sıcacık Elifçiğim diyen sevgi dolu yüreğin ve sesinle hayatıma yaptığınız dokunuşlar için sana ve sevgili Eşref ‘e minnettarım.

Işıklar içinde uyuyun, yıldızlar yoldaşınız olsun.

Sonsuz sevgimle.

Elif Türkoğlu

Çimen hem okul arkadaşım hem de sendika arkadaşım. İktisat Fakültesine benden sonra girdi. Sendikada çalışmaya başladığında öğrenciydi.  Çimen’den iki üç sene sonra ben de sendikada çalışmaya başladım. Sendikalarda çalışmak bizler için oldukça anlamlı bir şeydi. Hayata karşı öyle hıza istikamet almıştık. Çimen izlediği derslerde çok iyi not tutardı. O zamanlar çoğu dersin kitabı yoktu, not tutulurdu. Çimen tuttuğu notları temize de çekerdi. Niye temize çektiğini sorardık. Arkadaşlarım rahat okusunlar, derdi. İyilik yapmak için âdeta fırsat kollayan, çevresini düşünen, onların iyiliği için kafa yoran, yaşadığı dönemi yansıtan, heyecanı hep yanında taşıyan, hemen harekete hazır biriydi. Türkü dinlemeyi ve söylemeyi seven dostlardandı. İzmir’in Kavakları’nı söylemeyi çok severdi. Çimen’e “Güle güle Çimen güle güle” demek çok zor. Çok zor.

Alpay Biber

Çimen Turan

68’li kadınlardan, kadim dostum, sendikacı arkadaşım. Robert Kolej Öğrenci Birliği içinde birlikte mücadele ettiğim ve DİSK Davası’nda birlikte mahkûm edildiğim merhum Alif Eşref Turan’ın sevgili eşi. Birlikte Lozan Mübadilleri Vakfı’nı kurdukları, beraber kitap hazırladıkları Müfide Pekin’in mübadil arkadaşı. Bizim kuşakta sendikalarda çalışmaya başlayan ilk kişilerden biri.  Karı-koca beraber yıllarca DİSK üyesi Maden-İş’in işçilerine bilimsel bir yön kazandırmak için uğraştılar. Bir dönem birlikte gece gündüz DİSK, Maden-İş tartıştık. Yüreği yıllarca işçi sınıfı, kadın hareketi ve mübadiller için çarptı. Çimen denince ilk aklıma gelen 1969 Şubat’ında 6. Filo’ya karşı bir hafta boyunca sürdürülen gençlik eylemleri içinde kız öğrencilerin Sultanahmet Meydanı’na yaptıkları yürüyüş ertesinde meydanda yaptığı konuşma geliyor.  Kitapları ve bir 68 filmi olan “Yeter ki Dürülmesin Bayraklar” filmiyle yaşayacak.

Faruk Pekin

Annem Çimen Turan 1946’da Ödemiş’te doğmuş. Ödemiş Lisesi’nden sonra 1965’te İktisat Fakültesi’ne başlamış. Ayşe Köse Badur’un onunla yaptığı sözlü tarih görüşmesinde şöyle anlatıyor: “Lisedeyken çok kitap okurdum. Okudukça solu ve fakirliği öğrendim. Bunların iktisatla açıklanabilir şeyler olduğunu düşündüm ve İstanbul Üniversitesi İktisat Fakültesi’ni kazandım.” Annem iktisat tercihini çok bilinçli yaptığını anlatırdı. Lise yıllarında tanık olduğu yoksulluğa ve eşitsizliğe karşı bir şeyler yapmak için iktisat bilgisinin önemli olduğunu anlatanlar olmuş ona Ödemiş’te. Mesela bu kişilerden biri Aydın Engin. Tütün işçilerinin durumunu düzeltmek gibi bir fikir varmış aklında. İktisat Fakültesi’nde okumaya böyle karar vermiş. “Aile içinde yüksek öğretim gören tek kişi bendim” diyor.

Sözlü tarih görüşmesinde üniversite yıllarına dair şunu da söylüyor: “Okuldaki hocalarımız arasında Sencer Divitçioğlu, Cavit Orhan Tütengil, İdris Küçükömer, Yüksel Ülken ve Gülten Kazgan vardı. Benim idolüm Gülten Kazgan’dı. Hep Gülten Kazgan gibi olmayı hayal ederdim. Gülten Hoca’nın sınıfı altı yüz kişilikti. Hoca kürsüye otururdu ve bir süre sonra önce saatini, sonra da yüzüğünü çıkarırdı. Frapan giyinmezdi, derslerini çok iyi anlatırdı. Gülten Hoca’ya çok hayrandım.”

Annem öğrencilik yıllarında FKF’ye ve TİP’e üye oluyor. Onun İktisat Fakültesi’ndeki öğrencilik yılları tam 1968-1969 yıllarına denk geliyor. İstanbul Üniversitesi’nin işgalinde, öğrenci forumlarında aktif olanlardan biri. Kızlar Yürüyüşü’nü düzenliyorlar. Annem orada bir konuşma yapıyor.

Öğrencilik yıllarında Yol-İş Sendikası’nda çalışıyor. Sonra da DİSK’e bağlı Maden-İş Sendikası’nda uzman olarak görev alıyor. O dönemde babam da Maden-İş’te çalışma başlıyor. Babam Ali Eşref Turan sendikada çalışırken İstanbul Üniversitesi İktisat Fakültesi’nde doktora yapmakta. İki iktisatçı Maden-İş’te “Araştırma Dairesi”ni kuruyorlar. 12 Eylül darbesine kadar sendikada çalışıyorlar. Sonrasında ikisi de DİSK davasında yargılanıyorlar. Darbe sonrası yıllar işsizlik dönemleri, ansiklopedilere maddeler yazmalar gibi şeylerle geçen zor yıllar. 1987’de annem ve babam bir araştırma şirketi kuruyorlar. Bu şirkette uzun yıllar seçim araştırmaları, piyasa araştırmaları yapıyorlar.

Annem mesleği sorulduğunda her zaman “iktisatçıyım” derdi. Onun dünyaya soldan bakışı için iktisat bilmek önemliydi. Fakülte’den arkadaşlarıyla sohbetlerini hatırlıyorum. Bülent Yardımcı, Yücel Yaman, Alpay Biber ile sohbetlerini. Bu iktisatçılar toplumu tanımayı ve ekonomiyi takibi bir görev bellemişlerdi. Mesela çarşı pazarda hangi temel ürünün fiyatı ne kadar, hangi sektörde durumlar nedir, makro göstergeler ne durumda bilmek gerekir diye düşünürlerdi. Tabii annem ve arkadaşları için ekonomiyi takip, her zaman siyaseti takip anlamına da gelirdi. Okul yıllarında yaptıkları eylemlerde daha çok Türkiye ekonomisi dersi, daha çok kalkınma perspektifinden bakan dersler talep eden bir öğrenci grubundan söz ediyoruz. Onlar için ekonomi ile siyasetin bağı her zaman çok barizdi. Aslında iktisat derken anladıkları ve kendilerini geliştirdikleri alan ekonomi-politik diye tarif ettiğimiz ana akımın dışında kalan bir alandı.

Annemin İktisat Fakültesi yıllarından itibaren insanlarla birlikte bir şeyler yapmaktan büyük keyif aldığını, kolektif eylemler ve etkinliklerde yer almaktan heyecan duyduğunu söyleyebilirim. 1968 öğrenci protestolarına katılımından itibaren bu heyecanı hep sürmüş biriydi. 2000’lerin başında Lozan Mübadilleri Vakfı’nın kurucuları arasında yer aldı. Bu vakıfta farklı sözlü tarih projeleri gerçekleştirdi. Vakfı’nın korosunun kurulmasına emek verdi. Vakıf’taki çalışmalarında da kolektif halde bir şeyler yapma heyecanını duyardı.

Babamın vefatından sonra Ödemiş’e taşındı. İzmir’de 80’dan fazla insan “Bu Suça Ortak Olmayacağız” başlıklı bildiriye imza atan akademisyenlere destek olmak için “barış talebi suç ise biz de aynı suçu işliyoruz” diyerek 18 Ocak 2016 tarihinde kendileri hakkında suç duyurusunda bulunmuşlardı. Annemde onlardan biriydi. Haklarında dava açıldı. Böylece annem İktisat Fakültesi öğrencisiyken arkadaşlarıyla hazırladıkları bildiriden, 12 Eylül döneminde DİSK davasında ve son olarak barış talebi için yargılanmış oldu.

İçinde üniversite yıllarından beri bir muhalif vardı. Ne zaman emekten yana, barıştan yana bir eylem duysa ilk düşüncesi hep “ben de katılmalıyım” olurdu. En son hastane günlerinde, ona “bugün 8 Mart, akşam kadınlar yürüyüş yapacaklar” dediğimde, o an yürüyüşe katılma isteği geçti aklından.

Kansere karşı verdiği mücadele 4 yıl 4 ay sürdü. 18 Mart 2026’de İstanbul’da vefat etti.   

Ömer Turan

BİZ İKTİSATLILAR: İÇİMİZDEN BİRİ ÇİMEN TURAN yazısı ilk önce ifmc üzerinde ortaya çıktı.

Perşembe Söyleşilerimize Prof. Dr. İzzeddin Önder moderatörlüğünde gazeteci, yazar Ayhan Şensoy ile devam ediyoruz. 16 Nisan 2026 Perşembe 20.30’da YouTube ve Facebook hesabımızdan canlı izleyebilirsiniz!

Çağın Vebası: Sanal Bahis ve Kumar Bağımlılığı | Ayhan Şensoy & Prof. Dr. İzzeddin Önder yazısı ilk önce ifmc üzerinde ortaya çıktı.